September 30, 2019

September 16, 2019

April 20, 2019

February 18, 2019

December 18, 2018

February 11, 2018

Please reload

Recent Posts

"She who knows"

18 Dec 2018

 

Tijdens het schilderen volgens The Art of Allowing, maak ik contact met energie die op een diepere laag verborgen ligt.

Ik begin aan een reis, zonder te weten waar ik uit ga komen. En wat een avontuur is het telkens weer! 

 

Toen ik met dit schilderij begon maakte ik contact met oude energie en een diep verdriet. Het voelde alsof ik het verdriet van Moeder Aarde kon voelen. Het was zelfs zo intens, dat ik ervoor koos om te stoppen met schilderen.

 

Op het moment dat ik in de huiskamer zat bij te komen met een kopje koffie, zag ik de veren die ik had gekregen om dromenvangers mee te maken. Veren, die voor mij energie in beweging kunnen brengen. En daar had ik behoefte aan. De zware, verdrietige energie in beweging brengen om te kunnen transformeren en helen. Automatisch ging ik aan de slag om een Shamanistisch krachtvoorwerp te maken met de veren, een zogenaamde Prayerfan. Daarvoor zaagde ik een stuk hout van een dikke tak af om een handvat te maken en begon het met een stanleymes te bewerken. Tot midden in de nacht werkte ik door, met als resultaat mijn eigen Prayerfan. Vermoeid maar ook tevreden dat ik iets had kunnen doen, ging ik naar bed. 

De volgende dag ging ik opnieuw aan de slag met mijn schilderij, ik gebruikte de Prayerfan om de energie in beweging te brengen en voelde mijn diepe verlangen om te 'helen'. Daarop werd de Adelaar voelbaar en vervolgens ook zichtbaar. Alsof hij wilde zeggen; "Wees niet bang, vertrouw, ik ben bij je! " De verdrietige energie veranderde in een Indiaanse vrouw. Een vrouw die naar binnen kijkt, voelt en 'weet'. Niet mee-vibreert met de energie om zich heen. De boodschap was duidelijk . Door te "Zijn", "doe" ik al voldoende!

 

Please reload

Please reload

Archive

Volg de praktijk op: 

  • Facebook Clean Grey